يک فهم صحيح (فهم آموزگار)، به ذهن فراگير بود و يادگيري به مثابه تغيير رفتار و يا تغيير ساخت شناختي تعريف مي شد. بنابراين طراحي آموزشي بايستي در راستاي تدارک مناسب شرايط براي انتقال دانسته هاي يک داننده به  "سَر" فراگيران صورت می گرفت.

در طي يک تحول معرفتي، رويکرد جديدي مطرح شد که نه تنها به شکل گيري دانش مستقل از باورهاي فراگير قائل نبود، بلکه دانش را صرفاً ماحصل تعامل فعالانه فراگير با دنياي اطراف خود مي دانست.

مهمترين پيش فرض معرفت شناسانه سازاگرايي آن است که معنا، تابعي از چگونگي ساختن آن براساس تجربه هاي فردي است. سازاگرايان معتقدند که دانش در دورن فرد و توسط او ساخته مي شود و از منابع خارجي دريافت نمي شود. تمام سازاگرايان معتقدند که ذهن موقعيتي ابزاري و اساسي براي تفسير رويدادها، اشيا وديدگاههاي جهان خارج از ذهن دارد و اين تفسيرها، مبناي دانش فرد را که شخصي و منحصر به فرد است تشکيل مي دهد.

در رويکرد سازاگرايي بر خلاف نگرشي که معتقد فراگيران بايستي تفسير معلم را از جهان درک نمايند، تاکيد اصلي بر روي ايجاد محيطي است که فراگيران به طرقي که به آنها در برسازي دانش کمک مي کند، مشارکت فعالانه داشته باشند. در محيطهاي سازگرايي، فراگيران بصورت فعالانه بسوي تفسير دنياي خارج و اعمال بازتاب نسبت به آنها ترغيب مي شوند.

توسعه تفکر انتقادي يکي از مهمترين اهداف تمهيد شرايط يادگيري سازاگرايي مي باشد.

تفکر انتقادي فرآيندي هدفمند و قضاوت خود تنظيم است که منجر به تفسير، تحليل و استنباط و همچنين حل مشکلات و تصميم گيري صحيح مي شود.يک متفکر نقاد شخصي است که از دانش کاربردی برخوردار بوده و قادر به تصميم گيري به شيوه منظم است.

به عنوان مثال استفاده از پايگاه داده براي سازماندهي درک فراگيران از سازمان محتويات، الزاماً آنها را در معرض استدلال تحليلي قرار مي دهد يا هنگامي که درگير ايجاد پايگاه قواعد براي يک سيستم خبره مي شوند، به تفکرِ راجعِ به روابطِ علّيِ ميان ايده ها، نياز پيدا مي کنند.

يک متفکر نقاد شخصي است که از دانش کاربردي برخوردار بوده و قادر به تصميم گيري به شيوه منظم است. به طور کلي تفکر انتقادي را مي توان زير بناي معرفتي عملکرد ابزارهاي شناختي در نظر گرفت که بکارگيري صحيح آنها مي تواند منجر به تقويت مهارتهاي اين نوع تفکر شود.

در اين ديدگاه، فراگيران در جايگاه طراحان بوده و رايانه در حکم يک ابزار شناختي براي تفسير و سازماندهي دانش شخص آنها مورد استفاده قرار مي گيرد. آنها در واقع زمينه صورتي ديگر از  استنتاج درباره محتوا را مهيا کرده و فراگيران را به تفکر پيرامون دانسته هايشان،از طريق راههاي معنادار و معني بخش ديگري، وادار مي کنند. به عنوان مثال استفاده از پايگاه داده براي سازماندهي درک فراگيران از سازمان محتويات، الزاماً آنها را در معرض استدلال تحليلي قرار مي دهد يا هنگامي که درگير ايجاد پايگاه قواعد براي يک سيستم خبره مي شوند، به تفکرِ راجعِ به روابطِ علّيِ ميان ايده ها، نياز پيدا مي کنند.

در اين ديدگاه، ابزارهاي رايانه اي، برخلاف بسياري از ابزارها، مي توانند همکاري منطقي با کاربرانشان داشته و بخشي از بار شناختي را به عهده بگيرند. وقتي فراگيران از رايانه استفاده مي کنند، عملاً بخشی از وظایف

 به يادسپاري را که معمولاً در فرايند خلاقيت نقش زيادي ندارند، به رايانه سپرده و خود بيشتر درگير فرايندهاي خلاق مي شوند. در واقع هدف تعامل فراگير- رايانه ، نوعي تشريک مساعي شناختي است، يعني به عهده گرفتن آن بخش از فرايندهاي شناختي، معنـاسازي و قضاوت که انسان بهتـر انـجام مي دهد، تـوسط فراگير و سپردن فرايندهاي شناختي که رايانه از عهده آن بر مي آيد، مانند ذخيره سازي اطلاعات و بازيابي آنها، به رايانه.